Dopamina – nie „pedał gazu”, lecz fundament ruchu

Zespół badawczy kierowany przez naukowców z McGill University wykazał, że dopamina nie odpowiada bezpośrednio za szybkość ani siłę pojedynczych ruchów, jak dotąd powszechnie sądzono. Zamiast tego pełni ona rolę swoistego „systemu podtrzymującego”, który umożliwia sprawne funkcjonowanie układu ruchu. Oznacza to, że dopamina działa raczej jak element niezbędny do pracy całego mechanizmu, podobnie jak olej w silniku, a nie jak sygnał regulujący tempo każdego ruchu.

Reklama

Znaczenie dla pacjentów z chorobą Parkinsona

W chorobie Parkinsona dochodzi do stopniowego zaniku neuronów produkujących dopaminę. Skutkiem są charakterystyczne objawy, takie jak spowolnienie ruchowe, drżenie spoczynkowe, sztywność mięśni oraz zaburzenia równowagi.

Dotychczas uważano, że problemy ruchowe wynikają głównie z braku krótkotrwałych, gwałtownych wyrzutów dopaminy w trakcie wykonywania ruchu. Nowe badania wskazują jednak, że kluczowe znaczenie ma ogólny, podstawowy poziom dopaminy w mózgu.

Jak działa lewodopa?

Reklama

Lewodopa pozostaje złotym standardem w leczeniu choroby Parkinsona, choć mechanizm jej skuteczności przez długi czas nie był w pełni jasny. Wyniki najnowszych eksperymentów sugerują, że lek ten poprawia funkcje ruchowe przede wszystkim poprzez podniesienie bazowego poziomu dopaminy w mózgu, a nie przez przywracanie jej szybkich, chwilowych wyrzutów. To wyjaśnienie może pomóc w lepszym dopasowaniu terapii do potrzeb pacjentów oraz w ograniczeniu działań niepożądanych.

Nowe kierunki terapii

Jaśniejsze zrozumienie roli dopaminy otwiera drogę do opracowywania nowych metod leczenia, skoncentrowanych na stabilnym utrzymywaniu jej podstawowego poziomu. Może to oznaczać:

  • skuteczniejsze i bezpieczniejsze schematy farmakoterapii,
  • powrót do starszych leków (np. agonistów receptorów dopaminowych) w nowej, bardziej precyzyjnej formie,
  • ograniczenie działań ubocznych wynikających z nadmiernego lub zbyt szerokiego pobudzania struktur mózgu.

Znaczenie społeczne

Szacuje się, że liczba osób żyjących z chorobą Parkinsona będzie systematycznie rosnąć wraz ze starzeniem się społeczeństwa. Lepsze zrozumienie mechanizmów choroby ma więc ogromne znaczenie nie tylko kliniczne, ale i społeczne, może przełożyć się na poprawę jakości życia setek tysięcy pacjentów.

Nowe badania sugerują, że w leczeniu choroby Parkinsona kluczowe może być nie „sterowanie” ruchem przez dopaminę, lecz zapewnienie jej odpowiedniego, stałego poziomu w mózgu. To zmienia sposób myślenia o chorobie i daje nadzieję na prostsze, skuteczniejsze i bezpieczniejsze terapie w przyszłości.

Źródło: Uniwersytet McGill