Gruźlica (TB) jest chorobą, której można zapobiegać. Jest też uleczalna; w przypadku 85 proc. dotkniętych nią osób wystarczy sześciomiesięczny schemat leczenia. Jednak w ostatnich latach gruźlica zabiła więcej osób, niż inne choroby zakaźne, a gruźlica lekooporna stanowi ciągłe zagrożenie. Lepsze zrozumienie wariantów opornych na antybiotyki jest ważne zarówno dla lepszego monitorowania opornych szczepów, jak i rozwoju nowych leków.
Nowe badania dotyczące tej kwestii przeprowadziło Comprehensive Resistance Prediction for Tuberculosis: International Consortium (CRyPTIC), w skład którego wchodzili między innymi naukowcy z Niemiec, Włoch, Brazylii, Wielkiej Brytanii, USA i RPA. Analizie poddane zostały sekwencje genetyczne i wrażliwość na antybiotyki zebranych izolatów.
Każdy z 12 289 izolatów został zsekwencjonowany, a następnie przetestowany przy różnych stężeniach 13 środków przeciwdrobnoustrojowych. Spośród próbek 6814 było opornych na co najmniej jeden lek, w tym 4685 próbek było opornych na wiele leków lub na ryfampicynę.
W drugim artykule konsorcjum przedstawiło swoje odkrycia dotyczące badania asocjacyjnego całego genomu (GWAS) z wykorzystaniem danych dotyczących 10 228 izolatów. Dla wszystkich 13 leków grupa odkryła nieskatalogowane, odporniejsze warianty związane ze znacznym wzrostem minimalnego stężenia hamującego – najniższego stężenia antybiotyku, które hamuje wzrost.
Analiza tego stężenia (a nie samej oporności lub braku oporności) umożliwiła identyfikację wariantów powodujących jedynie niewielkie zmiany w odpowiedzi na antybiotyki, możliwe do przezwyciężenia poprzez zwiększenie dawki leku. Badacze wybrali 20 najbardziej znaczących genów, które nadają oporność na każdy lek i dokładniej opisali wielkość efektu i zmienność w obrębie tych konkretnych genów.
Dzięki wspólnym badaniom nie tylko udało się odkryć konkretne geny, które można śledzić w celu lepszego zrozumienia oporności , ale także ustalić ramy dla przyszłych badań nad patogenem. Wykorzystanie zdobytej wiedzy powinno przyspieszyć rozwój diagnostyki oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe poprzez wzbogacenie katalogów mutacji do przewidywania oporności [sekwencjonowanie całego genomu], lepsze zrozumienie genetycznych mechanizmów oporności oraz identyfikację ważnych luk diagnostycznych i wzorców oporności na leki. - – zaznaczają autorzy.
