Potwierdzając związek przyczynowy między szybkością chodzenia a długością telomerów w leukocytach, zespół naukowców z University of Leicester oszacował, że jeśli ktoś przez całe życie chodziłby dość energicznie i szybko, powinien mieć aż o 16 lat niższych wiek biologiczny od tego, o którym informuje jego metryka.
Badanie polegało na analizie danych genetycznych zebranych od blisko 406 tys. osób w średnim wieku. Okazało się, że szybsze tempo chodzenia, niezależnie od pozostałej aktywności fizycznej, było związane z dłuższymi telomerami.
Jak wyjaśniają naukowcy, telomery to „czapeczki” na końcach wszystkich chromosomów. Zawierają powtarzające się sekwencje niekodującego DNA, które chronią chromosom przed uszkodzeniem podczas podziału komórki. Można je porównać do plastikowej osłonki umieszczonej na końcu sznurowadeł.
Za każdym razem, gdy komórka się dzieli, telomery ulegają jednak skróceniu. Dzieje się tak aż do momentu, w którym stają się tak krótkie, że komórka nie może się już dalej dzielić, co nazywa się „starzeniem replikacyjnym”. Dlatego właśnie naukowcy uważają, że długość telomerów jest świetnym markerem „wieku biologicznego” organizmu. Wieku, który zależy od kondycji naszego ciała i wszystkich jego narządów, a nie od momentu narodzin.
Chociaż związek między długością telomerów a rozwojem chorób nie jest w pełni zrozumiały, uważa się, że nagromadzenie komórek z krótkimi telomerami przyczynia się do szeregu objawów, które kojarzymy ze starzeniem, takich jak słabość, pogorszenie się stanu skóry, wypadanie włosów czy skłonność do nowotworów.
- - podkreśla dr Paddy Dempsey, główny autor omawianej publikacji.
- - wyjaśnia.
- - tłumaczy dr Dempsey.
- - dodaje.
On i jego współpracownicy już wcześniej wykazali, że zaledwie 10 minut energicznego marszu dziennie wiąże się z dłuższą przewidywaną długością życia, a osoby energicznie chodzące mają nawet o 20 lat dłuższą oczekiwaną długość życia w porównaniu do osób spacerujących powoli
Teraz wyraźnie dowiedli istnienia związku przyczynowego między szybkim marszem a długością telomerów (a nie odwrotnie).
- podsumowuje współautor artykuł prof. Tom Yates.
