Na łamach „Cell Metabolism” naukowcy pod kierunkiem prof. Stephana Herziga przekonują, że okresy poszczenia mają korzystny wpływ na zdrowie większości osób, choć zależy to od indywidualnej kondycji danego człowieka. Tym, co zapewnia pozytywne skutki postu dla naszego organizmu, jest zaś układ odpornościowy.
Już wcześniejsze badania sugerowały, że te dwa elementy - post i funkcje immunologiczne - łączą się ze sobą. Poszczenie poprawiało m.in. parametry związane z różnymi przewlekłymi stanami zapalnymi. Jednak do tej pory niewiele wiedziano na temat tego, w jaki sposób reakcje immunologiczne determinują zdrowie metaboliczne. Ale ponieważ wątroba jest ważnym ośrodkiem i regulatorem metabolizmu, duńsko-niemiecka grupa naukowców skupiła się na zrozumieniu, jak komórki wątroby i komórki odpornościowe znajdujące się w wątrobie komunikują się ze sobą w warunkach postu.
Odkryli, że aktywność immunologiczna jest niezbędna do odpowiedzi metabolicznej na post.
Na początku badacze zeskanowali DNA komórek wątroby i komórek odpornościowych, sprawdzając, które części DNA są aktywne w czasie głodu i jakie cząsteczki przekaźnikowe są w efekcie tej aktywności uwalniane.
Okazało się, że te dwie grupy komórek faktycznie komunikowały się ze sobą, a odbywało się to poprzez cząsteczkę, która ulega ekspresji w prawie wszystkich komórkach w naszym ciele, a mianowicie receptor glukokortykoidowy.
– tłumaczy współautorka badania dr Anne Loft.
Badacze podkreślają, że to pierwszy raz w historii, kiedy udało się zaobserwować taką zależność w normalnych, „zdrowych” warunkach. -
-- podsumowuje prof. Herzig. - .
Tzw. post przerywany to system odżywiania polegający na tym, że pokarmy spożywa się w określonym „oknie żywieniowym”, a poza nim można przyjmować tylko napoje pozbawione wartości odżywczej (niesłodzona herbata, kawa oraz woda). Okresy postu przeplatają się więc z okresami jedzenia. Wspomniane „okna żywieniowe” trwają najczęściej 8, 6 lub 4 godziny (a więc odpowiednio pości się wtedy przez 16, 18 lub 20 godzin).
W badaniu uczestniczyli naukowcy z Centrum Helmholtza w Monachium, Uniwersytetu w Ulm, Uniwersytetu Technicznego w Monachium, Niemieckiego Centrum Badań nad Cukrzycą, Szpitala Uniwersyteckiego w Heidelbergu oraz Uniwersytetu Południowej Danii.
