To wirusowa choroba zakaźna, która ma przebieg pośredni między grypą a przeziębieniem. Najczęściej jednak przypomina zwykłe przeziębienie, więc często nie zostaje nawet zdiagnozowana. Jeśli ma ciężki przebieg, może nawet zagrażać życiu.
Wywołuje ją wirus paragrypy (HPIV - human parainfluenza virus), należący do rodziny paramyksowirusów, a więc innej niż wirus grypy, który z kolei należy do rodziny ortomyksowirusów. Powoduje on infekcje dolnych i górnych dróg oddechowych, jednak dokładny rodzaj infekcji zależy od typu wirusa.
Wirus paragrypy może odpowiadać za rozwój ostrego podgłośniowego zapalenia krtani, tchawicy i oskrzeli (inaczej krup wirusowy - choroba, która powoduje opuchliznę okolic strun głosowych) u dzieci albo zapalenie płuc i zapalenie oskrzelików u niemowląt i małych dzieci. Przenoszony jest w powietrzu, występuje także na skórze rąk, którymi dotyka się chorego lub skażone przez niego przedmioty i skąd przedostaje się do dróg oddechowych podczas dotykania ust, nosa i oczu oraz jedzenia. Paragrypą można się zarazić także od osoby, u której zakażenie przebiega bez wyraźnych objawów.
Objawy paragrypy zależą od typu infekcji, jednak najczęściej przypominają przeziębienie. Pojawiają się zwykle od 3 do 7 dni od zarażenia. Chory jest osłabiony, ma katar, „szczekający” kaszel, ból gardła i temperaturę ciała podwyższoną do ok. 38 st. C. Poza tym ma słaby apetyt i niekiedy rozwija się u niego zapalenie ucha.
Natomiast w przypadku prawdziwej grypy początek choroby zawsze jest bardzo ostry, a gorączka sięga powyżej 38 st. C, zaś katar raczej nie występuje. Nawet jeśli się pojawia, to dopiero w 2.-3. dobie od wystąpienia objawów choroby, a nie równocześnie z zachorowaniem, jak ma to miejsce w przypadku paragrypy. Poza tym w przypadku grypy osłabienie jest tak duże, że chory nie może pracować.
Leczenie paragrypy jest objawowe. Można sięgnąć po krople do nosa, lek przeciwgorączkowy i przeciwzapalny (z paracetamolem, ibuprofenem). Nie należy zażywać preparatów z kwasem salicylowym (aspiryna, polopiryna).
